Code ใส่รูปในกล่อง comment โค้ด รูป Profife อยู่ตรงกลาง น่าร้ากกก เหมือนซาลาเปา 555 ก้อปโค้ดข้างล่างน้า เม้นหน่อยเน้อ

คนนึงอยากจะรู้ อีกคนไม่อยากให้ถาม
คนนึงคอยวิ่งไล่ตาม อีกคนก็เดินหนีไป
คนนึงคอยตรงนี้ อีกคนไปอยู่ที่ไหน
คนนึงบอกว่าเหงาใจ อีกคนว่าน่าระอา

คนนึงอยากไปหา อีกคนก็กลับห่างเหิน
คนนึงอยากนั่งใกล้ๆ อีกคนไม่ยอมสบตา
คนนึงโทรทุกครั้ง อีกคนไม่เคยโทรหา
คนนึงแบกรักเต็มบ่า อีกคนไม่แคร์อะไร

คนนึงหาเรื่องคุย อีกคนนึงหาเรื่องวาง
คนนึงทำแทบทุกอย่าง อีกคนไม่เคยสนใจ

คนนึงคิดถึงกัน อีกคนนึงคิดถึงใคร
..??..คนนึงรักมากมาย อีกคนทำไมน้อยลง

คนนึงบอกว่ารัก อีกคนไม่อยากจะรู้
คนนึงยังเหมือนเดิมอยู่ อีกคนทำไมเปลี่ยนไป
คนนึงห่วงเสมอ อีกคนนึงห่วงอยู่ไหม
คนนึงยังนั่งร้องไห้ อยากรู้หัวใจอีกคน

สื่งที่มนุษย์มีมากมายจนเหมือนไม่มีวันหมดนันก็คือ"ความรัก"

แต่สิ่งที่มนุษย์มีจำกัดจนดูเหมือนว่าเห็นแก่ตัวนั้นคือ "ความอดทน"

ยิ่งรักมากก็ยิ่งต้องอดทนกับปัญหาต่างๆไว้เพื่อให้รักนั้น....ยั้งยืน

แต่ในทิศทางตรงกันข้าม เมือใดที่สิ้นรักเมือนั้น "ความอดทน"ก็หามีไม่

สิ่งใดที่เคยอดทนได้ก็กลับเปลี่ยนแปลงไป

สิ่งใดที่เคยเห็นดีเห็นชอบกลับกลายเป็นขวางหูขว้างตา

ท้ายที่สุด.......................

"เรา" ก็เป็นฝ่ายทอดทิ้ง "รัก" นั้นให้จบลง

แต่ยั้งมีความจริงอีกอย่างหนึ่งที่คนเรามังมองข้ามกันไปบ้างครั้ง

ความรักของเราอาจจบลงทั้งที่ความรู้สึกรักยังมีอยู่เต็มหัวใจ

เพียงแต่การถูกกระทำซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกระทั้ง "ความอดทน"

บอกให้เราต้องไป~ไปทั้งๆที่ยังรักเพราะหากรักแล้วต้องเจ็บต้องช้ำ

ทางเลือกที่ดีที่สุดก็หน้าจะหมายถึงการจากไปในวันนี้

เพื่อที่จะเข้มแข็งและลุกขึ้นได้ใหม่ในวันข้างหน้าอย่านั้น....ไม่ใช่หรอ